Ik zou wel een kindje lusten

Sylviane Donnio (auteur), Dorothée De Monfreid (illustrator)
+1
Ik zou wel een kindje lusten
×
Ik zou wel een kindje lusten Ik zou wel een kindje lusten
In de reeks:
Doelgroep:
Vanaf 3-5 jaar
Kleine krokodil wil op een dag geen bananen meer eten, maar heeft meer trek in een kindje. Prentenboek met expressieve, humoristische tekeningen in kleur. Vanaf ca. 4 jaar.
Onderwerp
Krokodillen
Extra onderwerp
eten, dieren, opgroeien, humor
Titel
Ik zou wel een kindje lusten / Sylviane Donnio ; ill. Dorothée de Monfreid
Auteur
Sylviane Donnio
Illustrator
Dorothée De Monfreid
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Je mangerais bien un enfant
Uitgever
Haarlem: Gottmer, 2005 | Andere uitgaves
[22] p. : ill.
ISBN
90-257-4002-2

Andere formaten:

Besprekingen

Kleine krokodil krijgt elke dag lekkere bananen om groot en sterk te worden. Op een dag wil hij niet eten, omdat hij meer trek heeft in een kindje. Mama en papa krokodil proberen hem tevergeefs over te halen om iets anders te eten. Aan de rivier ziet de kleine krokodil een meisje dat hij wil opeten, maar ze roept uit dat hij beslist nog heel wat moet eten als hij ooit groot genoeg wil worden en gooit hem gezwind in het water. Opeens heeft hij ontzettende trek in bananen, want nu wil hij plots groot en sterk worden. De kleine krokodil reageert zoals elke nukkige kleuter die zijn zinnen op iets heeft gezet. Zijn ouders kunnen hem niet overtuigen, maar als zijn eigen actie mislukt, holt hij snel naar hen terug. Dit prentenboek in oblong formaat bevat duidelijke waterverfillustraties die meestal een dubbele pagina beslaan. De dieren zijn licht karikaturaal getekend, wat een expressief en grappig effect heeft. Door het boek heen geven de stand van de zon en de kleurkeuze het verloop van mo…Lees verder

Ik zou wel een kindje lusten

Dit is het verhaal van een kleine krokodil die op een dag honger heeft. Geen gewone trek, hij verklaart namelijk doodleuk dat hij best wel eens een kindje zou lusten. Zijn ouders, gechoqueerd, gaan op zoek naar alternatieven en proberen hem op andere gedachten te brengen. Maar het helpt niet. Tot het meisje dat hij voor ogen heeft niet bepaald bang is voor hem.
Ondertussen zitten er tien jaar tussen de eerste uitgave van dit boek en deze feestelijke uitgave. Ik denk dat je dus gerust kan zeggen dat het boek goed op weg is om een klassieker te worden. Het belangrijkste element is aanwezig: universele humor, zowel in de kleurrijke prenten als in de taal.

Ik zou wel een kindje lusten

Ergens in Afrika leeft een kleine krokodil. Elke morgen geeft zijn mama hem lekkere bananen om sterke tanden te krijgen en groot te worden. Tot de kleine krokodil er genoeg van krijgt. Hij zou best wel een kindje lusten. Zijn ouders sloven zich uit om hem op andere gedachten te brengen met worst, chocoladetaart... Maar de kleine krokodil blijft erbij: hij wil een kindje. Hongerig gaat hij naar de rivier en daar zit... een lekker meisje met een bootje te spelen. De kleine krokodil maakt zich klaar, maar dan zet het grote meisje zich recht en roept: Een krokodilletje! Wat schattig! En wat is-ie klein! Ze pakt hem bij de staart, kietelt hem op de buik en gooit hem in het water. Van gezichtsverlies gesproken! De kleine krokodil wil snel heel veel bananen om heel groot te worden... zodat hij toch ooit een kindje kan eten! Een origineel en humoristisch prentenboek. De kleurige illustraties geven de Afrikaanse sfeer goed weer.