Boek
Nederlands

Max is niet moe

Kasing Lung (illustrator)
+1
Max is niet moe
×
Max is niet moe Max is niet moe
Doelgroep:
Vanaf 0-2 jaar
Hondje Max is helemáál niet moe. Hij moet eerst nog een toren bouwen, met de bal spelen en tv-kijken. Vierkant hardkartonnen prentenboek met paginagrote kleurenillustraties. Vanaf ca. 1,5 jaar.
Onderwerp
Slapen gaan
Titel
Max is niet moe
Illustrator
Kasing Lung
Taal
Nederlands
Editie
1
Uitgever
Wielsbeke: De Eenhoorn, 2015
[12] p. : ill.
ISBN
9789462910058 (hardback)

Besprekingen

Hondje Max bedenkt allerlei uitvluchten, omdat hij nog niet wil gaan slapen. Zo wil hij nog met z'n blokken een toren bouwen, met de bal spelen, een paar liedjes horen, nog wat drinken en televisie kijken. Maar uiteindelijk valt hij toch in slaap. Op hoogglanzende hardkartonnen pagina's wordt in merendeels dubbelpaginavullende, geschilderde illustraties in heldere kleuren en eenvoudig perspectief dit bijna alledaagse ritueel voor het slapengaan van peuters verbeeld. De kleuren lopen niet in elkaar over. Enkele voorwerpen zijn niet altijd volledig in beeld. Per pagina wordt een korte spanningsboog verbeeld. Ouders zijn niet aanwezig. Per illustratie twee zinnen tekst, die steeds begint met een variatie op 'Max is niet moe' en vervolgens beschrijft wat Max écht nog moet doen. De tekst, die in de illustraties is gedrukt in afwisselend een rode letter en een zwarte, cursieve letter, biedt ondersteuning. Het als een jongetje aangeklede hondje met petje biedt goede indentificatiemogelijkhed…Lees verder

Max is niet moe

In dit kartonboekje zoekt Max allerlei excuses om niet te moeten gaan slapen. Hij moet nog een toren bouwen, spelen met de bal, een paar liedjes horen, drinken, tv-kijken. Max is een hondenpeuter, met kleertjes aan. Zijn speelkameraadjes zijn katten. Je zou een ondeugende blik verwachten, maar Max kijkt op de prenten altijd even triest. Elke uitvlucht om wakker te blijven beslaat een dubbele pagina. De tekst is heel kort. Er is telkens de herhaling: Nee, Max is (nog lang) niet moe, rood gedrukt en daaronder in een ander lettertype de reden. De peuters hebben echter geen boodschap aan deze verschillende opmaak. Ook het feit dat hij altijd maar moeër wordt, zal hen waarschijnlijk ontgaan. Er zijn nochtans hints genoeg: hij neemt een kussen, gaat erop liggen, kruipt in de sofa, brengt zijn duim naar zijn mond,... Er is weinig originaliteit te vinden in het verhaal. Bovendien is er geen mogelijkheid om als lezer je fantasie te laten werken bij de tekeningen.