In het begin van deze eeuw wordt in een kleine Zweedse stad het plaatselijke theater beheerd door de weduwe Helena Ekdahl. Wanneer haar zoon Oscar sterft, hertrouwt zijn weduwe met een Lutherse bisschop die haar kinderen, Fanny en Alexander hardvochtig behandelt
Titel
Fanny och Alexander
Regisseur
Ingmar Bergman
Taal
Zweeds
Uitgever
[Amsterdam]: Homescreen, [jaar van uitgave niet vastgesteld] | Andere uitgaves
2 dvd-video's
Oorspr. opname
1982
Speelduur
298 min.
Aantekening
Ondertiteling : Nederlands Taalkeuze : Zweeds, Duits, Jiddisch en Engels
EAN
8717249470335

Andere formaten:

Besprekingen

Zweeds-Frans-Duitse speelfilm uit 1982 van regisseur Ingmar Bergman. Met Pernilla Allwin, Bertil Guve, Ewa Fröling, Jan Malmsjö. Twee kinderen groeien begin deze eeuw op in een liefdevolle, uitbundige Zweedse theaterfamilie. Na het overlijden van hun vader trouwt hun moeder met een hardvochtige bisschop die niets van levensvreugde moet hebben. Cinema.nl (i) schrijft: '(...) mooi vormgegeven, autobiografische familiesage wordt verteld vanuit het perspectief van de kleine Alexander (...) warme pleidooi voor levenslust en verbeeldingskracht (...).' Speelfilmencyclopedie geeft 3 1/2 ster: 'Dit uit een langere tv-serie samengestelde familie-epos is door Bergman aangekondigd als zijn filmisch testament en bevat zowel mogelijk autobiografische elementen als referenties aan eerdere films, maar heeft een opmerkelijk milde en poëtische toon. De uitvoerige rolbezetting - aangevuld met familie van de regisseur - is weer in topvorm, met name Fröling als de domineesvrouw en Wållgren als haar eerste…Lees verder

Over Ingmar Bergman

Ernst Ingmar Bergman (Uppsala, 14 juli 1918 – Fårö, 30 juli 2007) was een Zweeds toneel- en filmregisseur met een oeuvre van 40 films.

Biografie

Bergmans vader was een luthers predikant waardoor hij opgroeide omringd door religieuze beelden en theologische discussies. Hij ging naar de Universiteit van Stockholm, waar hij interesse in theater en later ook in film kreeg. De jonge Bergman zag films van Zweedse cineasten als Stiller en Sjöström, diep geworteld in de theatertraditie en de dramatiek van de stomme film. Bergmans eerste naoorlogse films getuigen van een geloofscrisis en een desinteresse voor de samenleving, na de ontnuchtering van een gehele generatie die getuige is geweest van een inferno. Als reactie concentreert hij zich op het individu. Film staat gelijk met psychodrama met duidelijke formele beïnvloeding van het theater en de vroegere expressionistische cinema. Mede daardoor gaan zijn films meestal over existentiële…Lees verder op Wikipedia